Waarom we onze badkamerverwarmers tot het uiterste drijven
Het gebruik van een verwarmer met een hoge vermogenswaarde in de badkamer is een soort gokken. Je hebt immers een apparaat dat enorm heet wordt, terwijl dit apparaat zich in een ruimte bevindt die voortdurend vochtig is en waar de temperatuur constant verschuift tussen ijskoud en stoomheet.
We zouden natuurlijk kunnen wijzen op de ‘IP65’-classificatie op de specificatieslijt en zeggen dat het wel gaat. Maar specificaties zijn gewoon cijfers op een pagina. We willen liever eerst zien wat er gebeurt wanneer we de apparaten onder zware omstandigheden gebruiken. Daarom voeren we testen uit onder vochtige en hete omstandigheden op elke serie apparaten.
Het probleem met stoom
Een IP65-classificatie is goed om stof of waterdruppels tegen te houden. Maar stoom is iets anders. Wanneer de verwarmer uitgaat, koelt de lucht in het apparaat af en krimpt deze. Dit creëert een vacuümeffect dat ervoor kan zorgen dat vochtige lucht door de pakkingen of kabelopeningen naar binnen komt. Zodra het vocht zich op de elektrische contactpunten bevindt, wordt het een chaos. Er ontstaat oxidatie, waardoor er weerstand ontstaat. Voor je het weet, wordt de bedrading te heet of springt de schakelaar uit. Dat is natuurlijk niet wat je wilt wanneer je uit de douche stapt.
Hoe we het testen
We hebben geen jaren de tijd om te wachten om te zien of een verwarmer het volhoudt. Daarom gebruiken we trucjes. We plaatsen de apparaten in een kamertje dat de omstandigheden in een badkamer na een paar weken nabootst. We verhogen de luchtvochtigheid, veranderen de temperatuur en zetten de stroom steeds aan en uit.
We zoeken naar drie belangrijke problemen:
**De pakkingen: Veranderen de pakkingen van vorm of barsten ze wanneer ze heet en koud worden?
**Lekkages: Komt er vocht naar binnen, waardoor er stroom lekt?
**Rost: Beginnen de beugels of reflectoren te roesten of los te komen?
Het balanceren van alle factoren
Het klinkt simpel: maak het apparaat gewoon goed afgesloten, toch? Nee, dat is niet zo eenvoudig. Als we de behuizing té goed afsluiten, gaan de elektronische onderdelen in feite zelf oververhitten. Het is een delicate balans. We moeten speciale ventilatiekanalen ontwerpen zodat de hitte kan ontsnappen, terwijl er geen water naar binnen kan komen. Dat vereist wat meer werk, maar het betekent dat je je geen zorgen hoeft te maken dat je verwarmer over zes maanden al kapotgaat. Het verschil tussen iets wat in een brochure waterdicht lijkt en iets dat daadwerkelijk bestand is tegen de omstandigheden in een badkamer.